Gdzie?
Pytanie zadane przez poetkę wraca do nas co roku, gdy w listopadowym zmierzchu zapalamy światła na cmentarzach. Gdzie szukać tych, których już z nami nie ma?
Nie tylko pod kamienną płytą. Nie tylko tam, dokąd prowadzi zaduszkowa droga.
Szukamy ich w zapachu domowego ciasta, w starym swetrze, w powiedzeniu, które powtarzamy, nie pamiętając już, od kogo je przejęliśmy. W piosence nuconej pod nosem. W geście dłoni, który nagle rozpoznajemy u siebie.
Znicz gaśnie po kilku dniach. Kwiaty więdną. Pamięć trwa tak długo, jak długo ją pielęgnujemy – opowiadając, wspominając, wypowiadając na głos imiona tych, którzy odeszli.
Bo najważniejsze nie jest to, gdzie postawimy światło. Najważniejsze, by zostawić dla nich kawałek serca.
Gdzie?
W sercu. W pamięci. W nas.
Zdjęcie: Wisława Szymborska, wiersz z lat 1945–1950, przygotowany do tomu „Czarna piosenka”. Maszynopis ze zbiorów udostępnionych w Polonie: https://polona.pl/item-view/8e19652b-e3c2-4442-9d48-1802c52263ce?page=11